Home Algemeen Generatie Gaming

Generatie Gaming

0
1

Ik maak deel uit van een van de eerste generaties waarin gaming echt groot werd. Pong is voor mijn tijd, evenals Space Invaders en Pacman, maar vanaf de Playstation 1, de Nintendo 64 en de Dreamcast was ik erbij. Voor voorgaande generaties gold dat ze een game console vooral zagen als een dief van jeugdherinneringen. In plaats van verstoppertje te spelen of te knikkeren, bracht mijn generatie namelijk een groot deel van de jeugdjaren zittend achter de televisie door. Zonde van de kindertijd, hoor ik mijn ouders nog zeggen. Ik zie dit anders. Ik heb óók geknikkerd en verstoppertje gespeeld, maar daarnaast heb ik ook nog prachtige herinneringen aan regenachtige zondagen waarop mijn broer en ik alle sterren in Mario 64 probeerden te bemachtigen. Ik heb honderd coins gehaald in de Rainbow Ride. Dat zie ik nog steeds als een van de grootste prestaties uit mijn leven.

Volwassenheid en gaming

Inmiddels ben ik een paar jaar ouder. In de vele jaren die sinds Mario 64 zijn gepasseerd, heb ik het gamen een beetje de rug toegekeerd. Op de middelbare school konden mijn vriendjes hele pauzes volpraten met ouwehoeren over Call of Duty. Dit interesseerde mij geen zier. Gelukkig was er genoeg huiswerk dat ik iedere pauze moest overschrijven voor de middaglessen, dus ik hoefde mij er niet aan te storen. Op een of andere manier had het gamen zijn charme verloren. Mijn broer was het huis uit en op regenachtige middagen zat ik te MSN'en met meisjes uit mijn klas, wat natuurlijk ook erg leuk was.

Eens te meer een gamer

Vele jaren zijn sindsdien voorbijgegaan en vandaag de dag ben ik een volwassen vent. Regenachtige middagen worden nu vooral gevuld met voetbal kijken of een boek lezen. Ik ben een afgestudeerd filosoof, dus ik lees voornamelijk filosofische boeken. Onlangs zag ik dat de nieuwe Assassins Creed in het oude Griekenland afspeelde. Dat zou wel eens interessant kunnen zijn, dacht ik. Ik besloot een Gaming PC aan te schaffen. Toen ik het schijfje in mijn computer stopte, was ik bijna weer zo opgewonden als toen ik twintig jaar geleden Mario 64 speelde. Ik word niet teleurgesteld. Wát een graphics! Wát een storyline! Aristoteles, Socrates en Plato. Alle helden die ik na Mario in mijn hart sloot, zijn aanwezig in dit spel. Ik besef dat ik het gamen onterecht heb verbannen als iets wat bij het kindzijn hoorde. Vanaf nu ben ik weer een gamer!

GEEN REACTIES