3 april 2017 | Ted Sluymer

Over Auke Hoekstra, elektrofiel pur sang, en over elektrische horror

Auke Hoekstra is een pratende laadpaal. In 2012 stuurde hij mij zijn boekje over elektrisch autorijden. Op de cover van het boekwerkje de Fisker Karma, hartstikke mooi als het om de styling gaat, maar verder een lor van een hybride die de omslag van zo'n boekje nooit had mogen halen. Maar commercie vraagt om een flitsende cover en dat deel was dus gelukt. Qua binnenwerk werd een aantal zaken opgesomd volgens rooskleurig scenario. Ach, je kwam globaal wat aan de weet over de wereld van de elektrische auto. Qua keuzegids was het goed bedoeld, maar de meeste auto's in het boekje zijn al niet meer leverbaar. Rijkert Knoppes schreef kort na Hoekstra het boek Rijden onder Spanning en als je écht meer over elektrisch rijden wilde weten, dan was dát boek beduidend interessanter. Inmiddels vijf jaar later is Auke Hoekstra niet meer te stuiten in zijn enthousiasme als het om elektrische auto's gaat. Neem maar even een break van een kwartiertje om de video te zien en te beluisteren.

In 2012 sprak ik Hoekstra en waar hij absoluut geloofde in de elektrische auto, offerde ik nog graag liters brandstof aan de autogoden. Ik vond de subsidieregelingen te slecht voor woorden, het plaatsen van laadpalen verkwisting van belastinggeld en de auto's drie keer niks. Ik heb ze allemaal gereden. De hopeloze creaties van Citroën, Mitsubishi, Peugeot en nog wat van dat elektrische gedoe. De Fluence van Renault had ik een maand op de stoep staan, ik kon er niet mee uit de voeten. Inderdaad, het bereik.

De Twizy vond ik geweldig en soep met ballen op hetzelfde moment, maar ik zag wel mogelijkheden. Die zag ik helemaal toen ik samen met Luud Schimmelpennink een rondje reed in een smart van car2go. Ik weet niet wát er gebeurde, maar ik vond car2go een goed project. Natuurlijk waren er haken en ogen, maar inmiddels rijden er in Amsterdam 340 rond en hebben ze bijna anderhalve ton aan abonnees. Sluit de binnenstad maar af voor alles wat een motor heeft en laat elektrische smartjes en bestelwagentjes met een stekker het werk doen. Roei alles wat een motor heeft maar uit. Dat hoeft niet langer. Ben ik bekeerd?

Horror by LEAF

Ik heb een LEAF op de stoep staan. Ik had de Nissan al enkele keren gereden, de 24 kW-versie. Nu staat de 30 kW voor de deur, de laadpaal volgt, aldus de gemeente Haarlemmermeer. Tot die tijd kan ik dichtbij terecht en peddel ik tussen laadpaal en huis op een vouwfiets. Ik hoor Auke al juichen. Zie je wel? Hoezo, Auke, tijd voor een rondje horror?

Ik stap blij in de LEAF en rijd naar Bospoort, waar Fastned mij razendsnel van stroom voorziet. De LEAF zuigt de kW's gretig naar binnen. Het duurt langer dan een tankbeurt, maar ach, even fröbelen op je tablet is niet al te erg. Gratis wifi van meneer Fastned, wat wil een mens nog meer. Eindstation vandaag is het Belgische Eeklo, een stukje over de grens. Bekend terrein, ik heb er vlakbij gewoond. Bij Dordrecht nog even wat stroom snuiven, meldt ik mijn vrouw die op dat moment nog glimlachte. Zuidpunt heet het Fastned snellaadstation en ja hoor, de navigatie van de Nissan LEAF weet precies waar het is. In het volste vertrouwen laat ik mij leiden. Ik voel dat ik in de buurt kom, maar de weg erheen lijkt mij wat onlogisch. Maar ja, wie ben ik om het beter te weten dan de navigatie van de Nissan LEAF. Ik krijg gelijk en moet terug. Ik zie het aantal kilometers dat de LEAF mij nog wenst te schenken, snel krimpen tot een getal waar ik geen eetlust van krijg. Het lukt mij om er op de navi van mijn smartphone te komen, maar Zuidpunt ga ik niet vergeten. Just in time, noemen ze dat.

De neus van de Nissan LEAF gaat de Belgische grens over. Volgende stop is in Sint-Gillis-Waal waar je, gratis nog wel, mag lurken aan de laadpaal van de plaatselijke Nissan-dealer. Ik vertrouw maar weer eens op de navigatie van de Nissan. Dat gaat goed. Grote dealer boordevol auto's. Ik meld mij bij het onthaal. Met een blik van het is mijn schuld ook niet, vertelt de juffrouw achter de balie dat de laadpaal in panne is.  Op het dashboard grijnst mij het getal 25 tegemoet. Waarheen nu? In een belendend dorp heeft de Lidl een snellader geplaatst. Kruipend red ik het, vijf voor twaalf. Ik laad de batterij tot 180. Half acht, we gingen om half één weg, zitten we niet te eten in een gezellig etablissement in Eeklo, maar vullen we de maag bij de McDonald's in Maldegem. Half negen zijn we in het hotel.

De volgende dag rijden we naar de kust én naar een Nissan-dealer die wél een werkende snellader heeft. Volgende laadstop ergens op weg naar Nederland. De Nissan-navigatie geeft aan dat er een snellader beschikbaar is. De file wordt niet gemeld, het kost uren en de laadpaal is nergens. Tot er ergens anders gelukkig wél eentje is. Richting grens kunnen we doorrijden, maar op de cruise control gewoon 95/100 is het meest veilige. Het kilometertegoed van de LEAF leidt een volstrekt eigen leven. Toch maar Zuidpunt? Op de smartphone dan met stiekem ook de Nissan-navi aan. Die bakt er weer een potje van, de smartphone leads the way to Fastned.

Het is beroerd weer inmiddels. We besluiten naar Elsgeest te rijden, ook Fastned, en dan naar huis. Dat gaat goed, maar laden kost drie kwartier en cumulatief is de reistijd meer dan zeven uur. Dat nóóit meer, is ons gezamenlijk besluit. Normaal gesproken kostte de rit 2,5 uur. Bijverschijnsel is dat de rit voor mijn vrouw een ramp is, omdat ze in het ziekenhuis van Eeklo een behandeling krijgt die een dag pijn in lijf en leden veroorzaakt. Na een paar uur móet ze liggen. Die paar is normaal gesproken 2,5 uur, nu krijgt ze er vijf uur bij. Nooit meer elektrisch dus met zo'n beperkt bereik. De LEAF 30 kW is goed voor 120-150 km als je ook op de snelweg rijdt. Zo niet, dan kom je wat verder.

En de LEAF dan?

Ik vind de LEAF een gedrocht. De ontwerper moeten ze invriezen of in elk geval gedegen onderzoeken, want de eerste de beste watermeloen heeft meer talent. Een nieuwe LEAF, met 60 kW, komt er in 2018 en die wil ik. Want rijden in de LEAF is geweldig. Ik ben geheid de eerste autojournalist die er dagelijks in rijd, maar ik ben om. Ik heb alles wat comfort biedt, snufjes bij de vleet, prima binnenruimte en ultiem rijcomfort. Rust, rust, rust, ik hoor wat ik wil horen. Pink Floyd, Chopin of Radio 1. Briljante bak die LEAF, maar die Donald Duck-jas is een misser in het kwadraat.

Blijf ik elektrisch rijden? Ja, dat blijf ik. Voor een groot deel snijdt het betoog van Auke Hoekstra ook wel hout, al verslikte hij zich eerder in zijn optimisme kijk, waarbij de wachttijd ook vijftien maanden in een jaar bleken. Hij stapt wat gemakkelijk over dingen heen, maar per saldo krijgt hij het gelijk wel aan zijn kant. Ik gun iedereen een betaalbare elektrische auto, met een behoorlijk bereik en een laadtijd naar tachtig procent van een kwartiertje. Duurt langer als Auke belooft, maar het komt. Daarna handige parkeerstroken met inductie, meer deelauto's en dan snel rijden op de zon en leven van de wind. Maar pas bij de volgende LEAF durf ik weer naar België. Als ik daar nu weer mee aan kom, wordt het scheiden. 

Volg AutoKiosk

GroenMobiel

LifestyleKiosk

Like en deel NLKiosk

Dameshorloges bij Horloge.nl

Een reactie plaatsen

Facebook
Google+
http://www.nlkiosk.nl/over-auke-hoekstra-elektrofiel-pur-sang-en-over-elektrische-horror/
RSS
Follow by Email
LinkedIn
Instagram

Door de site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "voor de beste surfervaring. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten