Dieptepunt in samenleving:
vertrouwen in moslims verdwijnt

4 juni 2017 | column Ted Sluymer

Soms doe je een belofte aan jezelf. Dat deed ik vrijdag. Ik maak er een lekker lang rustig weekend van, prentte ik mijzelf in. Daar ben ik doorgaans prima toe in staat. Gewoon de halfbewuste autist uithangen, doen alsof je gek bent en waar je zin in hebt, is voor mij niet al te moeilijk. Zaterdag lukte het prima. Ik neem je even mee in mijn persoonlijke chaos.

We hadden kleinzoon over de vloer die je geen groter plezier kan doen dan autootjes over de plavuizen te smijten en ze keihard op elkaar te laten knallen. Kleinzoon aan de ene kant, vrouwlief aan de andere kant van de kamer. Houden ze uren vol. Ik las intussen rustig een boek in mijn werkkamer. Oortjes in om het gekletter te ontlopen. Net als Thierry Baudet hou ik erg van klassieke muziek. Hij speelt alleen veel beter piano dan ik en liet zelfs zijn vleugel naar zijn werkkamer in het Tweede Kamer gebouw hijsen.

Zaterdagavond zat ik naast een kreupele vrouw op de bank Dat krijg je als je een halve dag op een plavuizen vloer woont. Netflix, House of Cards. Een goed glas wijn kon niet verhullen dat het vijfde seizoen toch minder is. De verwachtingen waren hoog opgepompt, maar Francis Underwood is zijn geloofwaardigheid kwijt. Vrouw Claire, met iets langer haar waardoor ze de uitstraling verloor van de upper class vrouw die ze in eerdere afleveringen was. Ben ik de enige die dat vindt, vroeg ik mij af? De slaap sloeg rond middernacht toe, maar ik las, schermverslaafd als ik ben, toen de zondag enkele minuten oud was dat er in Londen weer een trio achterlijken met een bestelbus op een groep mensen was ingereden. Gelukkig slaap ik altijd goed.

Iets voor zeven uur stap ik op de zondagmorgen van de eerste pinksterdag mijn werkkamer binnen en lees dat er zes doden zijn gevallen en 48 mensen gewond in het ziekenhuis liggen. Trump wil weer moslims de toegang ontzeggen en later op de dag slaat de Britse premier May ook met de vuist op tafel. Ik bak croissants voor het ontbijt en constateer dat ik zo langzamerhand niemand meer vertrouw die er enigszins uitziet als een moslim, een Arabier of wat voor variant dan ook. Op hetzelfde moment realiseer ik mij dat er een eindeloze colonne vrachtwagens met chronisch wantrouwen onze westerse samenleving doorklieft en ontwricht. 

Nooit was ik voor de doodstraf, maar nu vind ik het prima dat we de drie daders direct naar hun 72 maagden hebben geschoten. Spaart veel kosten ook. Betrap ik mijzelf op onderbuikgevoelens? Nee, de onderbuik doet niet mee. Het is een soort conclusie dat ik klaar ben met alles wat onder de noemer terrorisme geveegd kan worden. Het begon ooit met 9/11 en het duurt maar voort. Zijn we écht zo stompzinnig dat we geen eind kunnen maken aan die zooi? We leveren, direct of indirect, de wapens en feitelijk verdienen we dus aan de ellende van volkeren die elkaar nooit zullen pruimen. Willen we wel dat die toestanden eindigen? Ik geloof er niets van. Regeringen, altijd heulend met belanghebbende partijen, slaan de handen niet ineen om het probleem bij de wortel aan te pakken. 

Als je je een boek of wat verdiept in de beerputten van islamitische ellende dan begrijp je al snel dat de moslimwereld dusdanig verknipt is, dat geen zinnig mens nog een oplossing kan bedenken voor zoveel cumulatieve, eeuwenoude haat. Het ergste is dat wij hier, safe and sound in het ooit zo vredige westen, nu dusdanig worden geterroriseerd door bad people die niet zijn te onderscheiden van good people. Mensen die we dagelijks op straat zien. En dan opeens geloof je de vermeende veiligheid die ze hier rondbazuinen niet meer. Dat is de zo akelige ontdekking die de horizon van de samenleving vervuilt.

Ik ben van de generatie dat het gevaar rood is. Uit Russische hoek of Chinezen. Het gevaar blijkt nu bloedrood te zijn en afkomstig uit de meest onverwachte hoeken op de meest onverwachte en onverdachte momenten. Russen en Chinezen herken je. We hebben ze geaccepteerd, want het rode kwaad bleek per saldo geen levensgevaar, maar handel. We bleken ongevoelig voor oligarchen, gingen van de afhaalchinees houden en al waren veel Chinese spullen pure rotzooi, we deden het nooit in onze broek voor de mensen die het verkochten. 

Het bloedrode gevaar is gearriveerd in onze samenleving en het wordt met de dag gevaarlijker. Dat heeft de radicale Islam toch maar mooi voor elkaar gekregen. De rust is verdwenen, het vertrouwen in de toekomst is weg en wie zegt dat hij wél vertrouwen in een duurzame toekomst heeft, wandelt naast de werkelijkheid. Toegeven, de realiteit ontvluchten is heel aantrekkelijk en menigeen sluit dan ook grif de ogen of mompelt wat politiek correcte opmerkingen. Bij elke aanslag, vroeg of laat in Amsterdam, Utrecht, Den Haag of Rotterdam, komt een enge wereld dichterbij tot het moment van volmaakt wantrouwen tegenover alles en iedereen. Het moment dat religieuze groeperingen grip op de mens krijgen. Historische voorbeelden bij de vleet.

In een Russisch dorp schiet een man negen mensen dood. Godsamme, denk je, waarom doet zo'n gek dat? Oh, gelukkig, drank, straalbezopen. Geen religieus gedoe, geen eeuwenoude haat, geen achterhaalde poppenkast. Gewoon een doorgeslagen wodkaslurper. Ergens is de wereld nog normaal, maak ik mijzelf wijs in de wetenschap dat zoiets natuurlijk een volkomen idiote gedachtekronkel is. Ik neem mij voor om tweede pinksterdag het nieuws buiten  de deur te houden. Een wankele strohalm weliswaar, maar drank en drugs vind ik nog geen alternatief. 

Google+
http://www.nlkiosk.nl/dieptepunt-in-samenleving-vertrouwen-in-moslims-verdwijnt
RSS
Follow by Email
LinkedIn
Instagram

Door de site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "voor de beste surfervaring. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten